OSMANLI TARİHİ

Emine Nazikeda Başkadınefendi Emine Nazikeda B) şkadınefendi (9 Ekim 1866; Tszabal, Abhazya - 4 Nisan 1941; Maadi, Kahire), Sultan Vahdettin'in eşi ve Baş Kadınefendi. Osmanlı Devleti'ndeki son Baş Kadınefendi'dir. Padişah kızları Prenses Sabiha Sultan ve Prenses Fatma Ulviye Sultan'ın annesidir. Yaşamı Abhazya'nın Tzebelda kasabasında doğdu. Abhaz Prensi Hasan Bey Marşania ile Prenses Fatma Horecan Aredba'nın kızıdır. Ailesi Osmanlı Devleti'ne, 93 Harbi'nde Abhazya'dan göç ederek yerleşti. Marşania Abdülkadir Bey'in kızkardeşidir. Ailesi tarafından 1876 yılında kız kardeşleri Daryal ve Naciye ile kuzenleri Amine, Rumeysa, Pakize, Fatma ve Kamile Hanımlar ve sütnineleri ile birlikte küçük yaşta iken Cemile Sultan'nın nedimelerinden olan halaları Suzidil Hanım'ın yanına gönderildi. Sarayda Emine Nazikeda adını alan genç kız, Cemile Sultan'nın veremli kızı Fatma Hanım Sultan'nın yoldaşı oldu. Fatma Sultan 1890 yılında öldü. Emine Na...

Kadınefendi  (Osmanlıca: قادین), on yedinci yüzyılın başlarına doğru  Osmanlı İmparatorluğu 'nun padişahın dört adet zevcesine ya da eşine verilen ünvandı. Bu ünvan onyedinci yüzyılın sonunda resmi kullanıma girdi ve ondokuzuncu ve yirminci yüzyıllara kadar kullanıldı. İslamiyet öncesi Türk devletlerinde  hakanın eşine verilen  katun  ya da  hatun  ünvanı  1703  yılında tahta çıkan  III. Ahmed 'den itibaren,  Farsça  kökenli  hasekinin  yerini almış ve Osmanlı Devleti'nin sonuna kadar kullanılmıştır. Dereceler ve unvanlar Kadınefendi, ünvanlı eşler ve padişah tarafından da bu şekilde tanınmıştı. Padişahların genellikle dört kadını vardı, ancak ömürleri boyunca daha fazlası da olabiliyordu, çünkü zaman zaman içlerinden biri ölür ya da  Eski Saray 'a çekilir ya da boşanırdı. Bunlar o konuma yükselme sırasına göre, başkadın ( kıdemli kadın, kıdemli eş ), İkinci Kadın ( İkinci eş ), Üçüncü Kadın ( Üçüncü eş ), Dördün...

Dilfirib Kadınefendi (Osmanlı Türkçesi: دل فریب قادین, d. 1890, ö. 1952), Osmanlı İmparatorluğu Sultanı V. Mehmed'in beşinci eşidir. Dilfirib Kadınefendi 1890'da doğdu.  Sultan Mehmed'in beşinci eşiydi. 27 Nisan 1909'da Mehmed'in tahta çıkmasından sonra kendisine "Kıdemli İkbal" unvanı verildi. Daha sonra "Dördüncü Kadın" unvanını aldı. Padişahın ölümünden sonra Dolmabahçe Sarayı'nda kalmıştır. 1924'te Osmanlı Hanedanı sürgüne gönderildiğinde Erenköy'deki villasına taşındı ve 1952'de burada öldü.

İnşirah Hanım (doğum adı Seniye Voçibe; 10 Temmuz 1887 - 10 Haziran 1930), Sultan VI. Mehmed'in ikinci eşidir. İnşirah Hanım, 10 Temmuz 1887 tarihinde İzmit, Maşukiye'de doğdu. Ubıh soylu Voçibe ailesindendir. Babası Aziz Bey Voçibe'dir.  Zeki Bey (1880'ler – 1930'lar) adında bir erkek kardeşi vardı. Akrabalarından biri tarafından saraya götürüldü. Burada Osmanlı saray geleneğine göre adı İnşirah olarak değiştirilmiştir. Daha sonra Sultan Abdülmecid'in eşi Şayeste Hanım'ın nedimesi oldu. Mehmed kırklı yaşlarındayken bir gün üvey annesi Şayeste Hanım'ı sarayında ziyaret eder. Burada o sırada on yedi yaşındaki İnşirah'ı gördü ve ona aşık oldu. Şayeste Hanım'a İnşirah ile evlenmek istediğini söyledi. Evlilik 8 Temmuz 1905'te Çengelköy Sarayı'nda gerçekleşti.

Şayeste Hanım (d. 1836 - ö. 11 Şubat 1912) Osmanlı Padişahı Abdülmecid'in onyedinci eşi. İlk yılları Şayeste Hanım 1836 yılında Sohum, Abhazya'da doğdu. O Abhazlar prens ailesi Inalipa'nın bir üyesiydi. Babası Prens Tataş Bey İnalipa, annesi Sarey Hanım'dır. Üç kız kardeşi Prenses Fatma Mihrifelek Hanım, Prenses Hüsnidil Hanım, ve Prenses Faruhan Hanım vardı. Sultan'ın II. Abdülhamid ikinci eşi Bedrifelek Kadınefendi'ın teyzesiydi. Her iki ebeveyni de çocukken öldü. İstanbul'a getirilmiş, amcası kendisini ve kız kardeşi Fatma Mihrifelek Hanım'ı imparatorluk haremine emanet etmiştir. İsmi Osmanlı sarayının geleneğine göre Şayeste olarak değiştirildi.  Evlilik Şayeste, 1852'da Abdülmecid ile evlendi. Kendisine "Yedinci İkbal" unvanı verildi. Evlendikten bir yıl sonra 3 Şubat 1853'te ilk çocuğu olan ölü doğan oğlunu dünyaya getirdi. 1853'te "Altıncı İkbal" unvanına, 1854'te "Beşinci İkbai" unvanına, 1856'da ...

Harem (Osmanlıca: حرم همايون; Harem-i Hümâyun), II. Mehmed döneminde kurumsallaşan ve Osmanlı padişahının annesi, kız kardeşi, cariyeleri ve bunların hizmetkârlarının yaşadığı saray alanı. Osmanlı hareminde ortalama olarak 400 kadın bulunduğu, bu sayının 1600'e kadar çıkabildiği ifade edilmektedir. Devlet içinde yer edinmeye başlayan haremin iki temel fonksiyonu vardır: Birincisi, padişahın aile yaşamını sürdürdüğü; padişah, şehzade ve devlet ileri gelenlerine cariye ve eş temin edilen yer olmasıdır. Fatih'le birlikte şehzadeler yabancı hanedanlar ile evlenmeyi bıraktıklarından bu çok önemli ve hanedanın devamı için vazgeçilmez bir fonksiyondur. İkincisi, bir okul olmasıdır. Enderun mezunu devşirme gençlerle sarayda eğitim almış cariyelerin evlendirilmesiyle eğitime dayanan bir aristokrasi kurulmuştur. Padişaha ve hanedana bağlı bir aristokrasi yaratılmasını sağlamak için cariyelerin eğitilmesini sağlayan kurumdur. Osmanlı'da harem, herkesin giremediği bir ortamdı. Sözcük o...

Mihrengiz Kadınefendi (ö. 12 Aralık 1938), Osmanlı Sultanı V. Mehmed'in ikinci eşidir. Doğum adı Fatma olan Mihrengiz'in, padişahın üçüncü kahyası olarak görev yapan İbrahim Bey adında bir erkek kardeşi de vardı. Mihrengiz, Mehmed ile şehzade iken ikinci eşi olarak evlendi. Sultan II. Abdülhamid'in 1876'da tahta çıkmasından sonra Mehmed, veliaht oldu, ardından veliahtın Dolmabahçe Sarayı'ndaki dairelerine yerleştiler. 2 Mart 1886'da ilk çocuğu olan Şehzade Ömer Hilmi'yi dünyaya getirdi. 1887 veya 1888'de, daha sonra bebeklik döneminde ölecek olan ikinci çocuğu kızı Refia Sultan'ı dünyaya getirdi. 27 Nisan 1909'da Mehmed'in tahta çıkmasından sonra kendisine "İkinci Kadın" ünvanı verildi. 1877 yılında kurulan "Osmanlı Hilal-i Ahmer Cemiyeti" bünyesinde 1912 yılında "Hilal-i Ahmer Kadın Merkezi" kurulmuştur. Mihrengiz Kadın da bu merkezin bir üyesiydi.